Karatay Kalbi – pişmiş toprak rölyef

Kısa duvar metni (etiket):
İki karşıt profil, bir daire içinde birbirine yaslanır. Aradaki negatif boşluk kalp/rahim formuna açılır; içeride kıvrılmış bir beden, “içimizdeki çocuk” gibi korunur. Saç izlerinde Selçukî kıvrımlar, kulaklarda “duy bana” çağrısı… Karatay Kalbi, kalbin yüzde beliren kırığı, yüzün kalpte saklı sözünü görünür kılar.

“Kalbin yüzle konuştuğu an. Çatlaklarımız, sakladığımız değil, anlattığımız yerler.”
#KaratayKalbi #heykel #terracotta #rölyef #Selçukî #negatifalan #kalp #yüz #AnadoluSanatı #contemporarysculpture

Hikâye

Karatay’ın sessiz avlusunda kil ıslanır; her parça, insan sesini hatırlar.
Usta, dairenin hududuna iki yüz çizer: biri yukarıdan, biri aşağıdan bakar.
Kalp konuştuğunda yüz ikiye ayrılır; konuşamadığında ise içe kıvrılır.
İşte tam o aralıkta —kırık ile birleşim çizgisinin arasında— kalbin şekli belirir.
Bir kıpırtı duyulur: Sanki yıllardır susan cümle, önce bir cenin gibi içine toplanır, sonra nefes alır.
Saç telleri çini kıvrımları gibi akarken kulak, “dinle” der; göz, “içeri bak.”
Toprağın rengi bedene, çatlakların dili ruha benzer.
Ve nihayet anlarız: Yüz, bir maske değil; kalbin aynasıdır.
Kalp neredeyse yüz oraya eğilir; kalp kırıldığında yüz yarılır; kalp iyileştiğinde yüz kapanır.
Karatay Kalbi bize şunu fısıldar: “Kendini korumak, kendini saklamak değildir. Kalbini tuttuğun yerde yüzün de durur.”